Imbir lekarski jest jedną z najstarszych roślin leczniczych. Pierwsze zapiski o jego szczególnych właściwościach uzdrawiających pochodzą z Chin z 2700 r. p.n.e. Znany był on w starożytnej medycynie indiańskiej i tybetańskiej. Stosowano go przy dolegliwościach żolądkowo-jelitowych, bólach stawów, a także jako afrodyzjak.
Z medycyny Dalekiego Wschodu przeniknął do lecznictwa europejskiego. O imbirze pisze w swoich dziełach wybitny lekarz grecki Dioscurides w I wieku naszej ery. W tym czasie przewożony był do Europy w postaci świeżych kłączy konserwowanych w syropie. Jego właściwości lecznicze dostrzegali wielcy uczeni i medycy starożytności, m.in.: Galen i Pliniusz Starszy.
Medyczna szkoła w Salerno, słynna już w X wieku, uważana przez niektórych za pierwszy uniwersytet, nauczała, że aby być szczęśliwym i długo żyć, należy spożywać imbir. Mówiono: "Jedz imbir, a będziesz kochał i będziesz kochany jak w dniach swojej młodości".
Zawsze podkreślano niezwykłe walory smakowe imbiru. Był on jednym z pierwszych tzw. "korzeni Wschodu". Cesarze rzymscy znani z niezwykle wybrednego podniebienia kazali sobie podawać na stół świeży imbir, przywożony w glinianych doniczkach.
Medycyna ludowa krajów Azji Wschodniej od wieków stosuje imbir jako naturalny .środek ułatwiający trawienie i łagodzący mdłości. Kłącza imbiru i wyizolowany z niego olejek pobudzają wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działają rozkurczowo. Potwierdzono też wysoką skuteczność imbiru w łagodzeniu objawów choroby lokomocyjnej, wymiotów. Najprawdobodobniej jest to efekt miejscowego działania imbiru na przewód pokarmowy. Imbir jest również niezawodnym przyjacielem osób cierpiących na migrenę. Jego regularne stosowanie może nie tylko zmniejszyć częstość i intensywność ataków migreny, ale także złagodzić często towarzyszące im nudności.
Spożywanie imbiru w postaci świeżej lub kandyzowanej, herbatek, wyciągów wodnych, nalewek łagodzi nudności i zawroty głowy, może uśmierzać ból i zmiejszać stany zapalne związane z artretyzmem, łagodzić bóle mięśniowe, osłabiać objawy przeziębienia i grypy, zmniejszać wzdęcia.
Zawartość saszetki wsypać do szklanki.
Zalać 200 ml ciepłej, przegotowanej wody i wymieszać.
W składzie znajduje się wyłącznie imbir w postaci suchego wyciągu - instant oraz dodatki smakowe: miód i cukier trzcinowy.
W lecznictwie stosowane jest kłącze imbiru - Zingiberis rhizoma oraz wyizolowany z niego olejek - Zingiberis oleum. Surowiec zawiera: do 3% olejku, żywicę, skrobię (ok. 20%), cukry oraz kwasy organiczne. Głównymi składnikami olejku są związki seskwiter-penowe nadające zapach: zingibern (do 50%) i zingiberol. Poza tym w olejku występują: cyneol, borneol, cytral, felandren, kamfen oraz aldehydy - gingerol (będącego źródłem ostrego, piekącego smaku), szogaol i zingeron.
609-662-642
